U naukowych podstaw terapii biorezonansowej leżą najnowsze dokonania z dziedziny biofizyki, fizyki kwantowej oraz wielowiekowe doświadczenia medycyny chińskiej.

Terapia biorezonansowa jest wielkim skokiem nauki w XXI wiek. W trakcie wieloletnich badań stwierdzono, że każdy człowiek posiada indywidualne spektrum drgań elektromagnetycznych, które mogą zostać zakłócone przez choroby.

Owe drgania są specyficzne dla każdego atomu czy molekuły i podlegają swoim własnym prawom. Wszystko, co materialne posiada własny wzorzec częstotliwości. Spektrum drgań ludzkiego organizmu obejmuje zakres od 1 Hz do ponad 1018 Hz. To charakterystyczne dla każdego z nas spektrum drgań można wykorzystać także do leczenia.

Ten genialny pomysł wygaszania szkodliwych fal przez ich lustrzane odbicie ("mirror-imige") zrealizował w 1977r. niemiecki lekarz, laureat Nagrody Nobla Franz Morell i inżynier elektroniki Erich Rasche tworząc urządzenie o nazwie MORA. Następnie w niemieckim Institut für Regulative Medizin (Regumed, dawniej: Brügemann Institut) opracowano sterowane komputerowo urządzenie do diagnostyki i terapii biorezonansowej pod nazwą BICOM (nazwa powstała od terminu "Bio-Communication").

Ponieważ drgania własne organizmu mają naturę elektromagnetyczną można je wychwycić, zarówno z powierzchni skóry, jak i z tkanek oraz narządów, za pomocą specjalnych elektrod (efekt antenowy) i za pomocą przewodu doprowadzić do urządzenia terapeutycznego. Terapeuta dysponuje różnorodnymi wielowarstwowymi elektrodami, które przykładane są do ciała pacjenta. Pole magnetyczne elektrod jest niezwykle małe i służy jedynie przekazywaniu informacji.

Drgania te są przetwarzane dzięki nowoczesnej technologii w drgania terapeutyczne przekazywane z powrotem z urządzenia do organizmu pacjenta, przy czym częstotliwości harmoniczne są sprzęgane dodatnio (dodatnie sprzężenie zwrotne)
a dysharmoniczne ujemnie, a więc inwertowane ( jest to ujemne sprzężenie zwrotne).